بوی قرمه سبزی می دهد …

دارم فکر می کنم چرا دفعه قبل کسی نمی خواست رای بده، اما این دفعه همه اینقدر به تکاپو افتادند. اگه یه کم یادمون باشه، بعد از رفسنجانی مردم اینقدر از این حکومت خسته شده بودند که وقتی خاتمی آمد همه فکر می کردیم که بعله! این آقا همه چیز را درست می کنه. یه کم گذشت و دیدیم خبری نشد، فکر کردیم به خاطر مجلسه. انتخابات مجلس ششم هم همه رای دادند. چهار سال گذشت و فکر کردیم وقت کم بوده. یه دفعه دیگه هم به خاتمی رای دادیم. دست آخر به این نتیجه رسیدیم که این نظام درست بشو نیست. این دفعه رفسنجانی کاندیدا شد و معین. خوب معین که یکی بود بی عرضه تر از خاتمی رفسنجانی هم که یه دفعه امتحانش را پس داده بود. کسی رای نداد و احمدی نژاد رئیس جمهور شد. حالا همه دارند می گن که بیاید به هر کی می خواهید رای بدهید که احمدی نژاد نیاد. این هم البته استدلالیه. ولی من را یاد انقلاب 57 می اندازه. آن موقع هم همه شعارشان این بود که هر کاری می توانیم بکنیم که شاه بره. فقط شاه بره دنیا گلستان می شود. همه با هم متحد شدند، از آخوند و چریک فدایی و مجاهد و توده ای و جبهه ملی تا شاه بره. حتی جبهه ملی به دکتر بختیار پشت کرد و همه رفتند زیر ابای خمینی یه این امید که خمینی را می اندازیم جلو بعد میایم قدرت را در دست می گیریم. حتی نزدیک ترین آدم به خمینی یعنی صادق قطبزاده هم چنین فکری داشت. آخرش را هم همه می دانیم. بعدش که همه فهمیدند نخیر این خبرها نیست، یادشان افتاد بروند و کتابهای خمینی را بخوانند و دیدند که نخیر این آقا از اول گفته بود چی می خواهد.

حالا هم تکرار همان ماجراست. همه بریم پشت سر میرحسین، بعد هم همه فکر می کنند که میرحسین دیگه معجزه می کند. تا احمدی نژاد کفن نشود این وطن وطن نشود. هنوز موسوی رئیس جمهور نشده مردم را به تخم مبارک هم حساب نمی کنه. چند روز پیش گفته بود دخترهای بدحجابی که از من طرفداری می کنند ارتباطی به من ندارند. دلمان را خوش کرده ایم به اینکه گفته گشتهای ارشاد را جمع می کنم. خمینی هم واللا گفته بود در مورد حجاب اجباری در کار نیست. احمدی نژاد هم گفته بود که من به موی دخترها کاری ندارم.

من دارم فکر می کنم به چهار سال بعد. چهار سال بعد که یه دفعه دیگه ماجرای خاتمی قراره تکرار بشه. بعد دوباره بگیم وقت کم بود. بعد دوباره نا امید بشیم. بعد دوباره یه احمدی نژاد دیگه بیاد. بعد دوباره، بعد دوباره، بعد دوباره. نمی دانم واللا.

پس چه کار باید کرد؟

من فکر می کنم به جای اینکه از ترس احمدی نژاد اینقدر راحت رایمان را به این و آن بفروشیم و به جای اینکه اینقدر حول بشیم (مثل ماجرای دکتر بختیار که حتی آن چیزی که سالها آرزوش را داشتیم را فروختیم به یه چیز موهوم) وقت این است که از این عزیزانی که اینقدر تشنه خدمت هستند، بخواهیم که یه قولی به ما بدهند. یا به خواسته های ما عمل کنند و در نتیجه باید جلوی رهبر بایستند، یا اگر زورشان نمی رسد یا نمی رسید بیشتر خدمتگزاری نکنند و استعفا بدهند. حداقل صریح و شفاف اعلام کنند که مشکل در سر راه رسیدن به خواسته ها چیست. اگر غیر از این باشد حداکثر حداکثر تکرار ماجرای خاتمی را خواهیم داشت و بعدش تکرار ماجرای احمدی نژاد را.

این هم مقدور نیست که الی الابد به اصلاح طلبها رای بدهیم. امروز اگر می بینیم که این آقایان یه کم از حقوق شهروندی و حقوق اقلیتها و … حرف می زنند، از ترس این است که مردم رای ندهند و احمدی نژاد بیاید. در واقع این خدمتی است که احمدی نژاد کرد یا بهتر بگویم تحریم دوره قبل. وگرنه نه موسوی نه کروبی نه رضایی نه هیچ کس دیگری دلش برای مردم نسوخته است. ما تغییر کردیم که اینها تغییر کرده اند.