می گن شادمانی، خوشی، هر چی که اسمش را می خواهی بذاری، یه چیز درونیه. آره من هم قبول دارم. کم کم دارم می فهمم که با رسیدن به این چیز و آن چیز آروم نمی شیم. اما بدبختی اینه که آروم هم که می شی باز آروم نیستی! باز هم حوصله ات سر می ره. باز یه چیز دیگه می خواهی. باز هیجان می خواهی. باز هم دلت برای مشکلات تنگ می شه.

می گن هدف زندگی رسیدن به خداست. یه مدت هم رفتم دنبالش ولی آخرش فهمیدم که کلا نفهمیدم! انگار فقط یه حرف بود.

سوای زندگی روزمره، سوای این که کی می خواد رئیس جمهور بشه. سوای اینکه فردا چی می خواهد بشه، زندگی یه معنی می خواد. نمی دانم اصلا معنی ای داره یا نه. یاد می گیری، یاد می گیری، یاد می گیری، هی با این مخ لامصب کلنجار می ری که کامل تر بشه. وقتی که کامل شد سرت رو می ذاری و می میری.

می گن تو لحظه حال زندگی کن. می گن تو گذشته و آینده نباش. می گن خودت باش. برای این و آن زندگی نکن. حرفهای خوبیه. حرفهای قشنگیه. ولی من نمی فهمم یعنی چی. واقعا یعنی چی؟

ساعت پنج صبحه. همه جا تاریک. همه جا ساکت. هیچ مشکلی ندارم، فقط دردم اینه که چرا دورم از خانواده ام. چرا دورم از دوستهام. یه کم بیشتر که فکر می کنم می بینم، خوب دور هم که نبودم فرقی نمی کرد. الان همشون خوابیده بودند. آخر آخرش تنهایی. آخر آخرش خودتی و خودت. همه میان و می رن. خیلی مهمند البته ولی باز هم میان و می رن. خیلی وقت نیست که آمدم. آن موقع هم که ایران بودم همچین خبر خاصی نبود. نه انگیزه ای، نه هدفی، نه امیدی. فقط خوبیش این بود که دور و برم شلوغ بود. هر وقت دلم می خواست، با دوستام بودم. البته می گم هر وقت. آن هم هروقت نبود. کم کم آنها هم ازدواج می کنند، هر کی می ره پی زندگی خودش. آخرش خودتی و خودت.

خیلی طول کشید که بیام. خیلی بدو بدو کردم. خیلی پول خرج کردم. خیلی مرور کردم برای خودم که برم یا نه. اتفاق عجیبی نیافتاده. همه اینها را می دانستم. همون موقع به خودم گفتم، هر وقت دلت تنگ شد، یادت باشه کجا کار می کردی، یادت باشه هر روزت بی هدف بود، یادت باشه بعد این همه سال درس خوندن آخرش هم هیچی به هیچی. همه اینها را می دانم. همین فردا هم برگردم ایران فقط برای یکی دو روز حالم خوبه. دوباره همون مسائل، دوباره همون مشکلات. سرگردونی، بلاتکلیفی. اصلا ربطی به اینجا بودن و آنجا بودن نداره. مساله اینه: آخرش که چی؟

اگه یکی دیگه اینو نوشته بود، بهش می گفتم آخر نداره. اول و آخرش همینه. زندگی همینه. برای خیام حل نشد، برای تو هم حل نمی شه. ولی این حرفها خودمو قانع نمی کنه.

در سکوت و تاریکی دراز کشیدم. صدای پرنده ها هست، نسیم خنک هست. مبل راحت هست. هر قدر که پولدار بودم، هر قدر که قدرتمند بودم، هر قدر که مشهور بودم، این لحظه زندگی همینی بود که الان هست. بهتر از این نمی توانست باشه. تنهایی و خلوت همه آدمها یه جوره.

به روزی که دانشگاه قبول شدم فکر می کنم، همیشه فکر می کردم آن روزنامه لعنتی را وقتی می خرم و اسمم را می بینم بال در میارم. اما خبری نشد. فکر کردم چون رشته ای که می خواستم قبول نشدم اینجوریه. دوست دختر داشتم، همیشه آرزوشو داشتم، باز هم خبری نشد، فکر کردم چون به تدریج پیش آمد اینجوریه، فکر کردم چون این اونی که می خواستم نیست اینجوریه. هیجان داشتم البته. خوشحال شدم ولی نه آنقدر که انتظارش را داشتم. نه اونی که تو ذهنم بود. ویزامو گرفتم، باز همینطور، باز فکر کردم چون می خواهم از همه جدا بشم آنقدر خوشحال نیستم. برعکسش هم هست. خداحافظی کردم، ناراحت بودم، اما باز هم نه آنقدر. فکر می کردم پامو بذارم تو هواپیما گریه می کنم تا اینجا. باز هم خبری نشد. این اون چیزیه که نمی فهمم. چی می خواهد ما رو خوشحال کنه؟ چی می خواهد ما رو ناراحت کنه؟

حالا هم تکرار همان ماجراست. همه بریم پشت سر میرحسین، بعد هم همه فکر می کنند که میرحسین دیگه معجزه می کند. تا احمدی نژاد کفن نشود این وطن وطن نشود. هنوز موسوی رئیس جمهور نشده مردم را به تخم مبارک هم حساب نمی کنه. چند روز پیش گفته بود دخترهای بدحجابی که از من طرفداری می کنند ارتباطی به من ندارند. دلمان را خوش کرده ایم به اینکه گفته گشتهای ارشاد را جمع می کنم. خمینی هم واللا گفته بود در مورد حجاب اجباری در کار نیست. احمدی نژاد هم گفته بود که من به موی دخترها کاری ندارم.

من دارم فکر می کنم به چهار سال بعد. چهار سال بعد که یه دفعه دیگه ماجرای خاتمی قراره تکرار بشه. بعد دوباره بگیم وقت کم بود. بعد دوباره نا امید بشیم. بعد دوباره یه احمدی نژاد دیگه بیاد. بعد دوباره، بعد دوباره، بعد دوباره. نمی دانم واللا.

پس چه کار باید کرد؟

من فکر می کنم به جای اینکه از ترس احمدی نژاد اینقدر راحت رایمان را به این و آن بفروشیم و به جای اینکه اینقدر حول بشیم (مثل ماجرای دکتر بختیار که حتی آن چیزی که سالها آرزوش را داشتیم را فروختیم به یه چیز موهوم) وقت این است که از این عزیزانی که اینقدر تشنه خدمت هستند، بخواهیم که یه قولی به ما بدهند. یا به خواسته های ما عمل کنند و در نتیجه باید جلوی رهبر بایستند، یا اگر زورشان نمی رسد یا نمی رسید بیشتر خدمتگزاری نکنند و استعفا بدهند. حداقل صریح و شفاف اعلام کنند که مشکل در سر راه رسیدن به خواسته ها چیست. اگر غیر از این باشد حداکثر حداکثر تکرار ماجرای خاتمی را خواهیم داشت و بعدش تکرار ماجرای احمدی نژاد را.

این هم مقدور نیست که الی الابد به اصلاح طلبها رای بدهیم. امروز اگر می بینیم که این آقایان یه کم از حقوق شهروندی و حقوق اقلیتها و … حرف می زنند، از ترس این است که مردم رای ندهند و احمدی نژاد بیاید. در واقع این خدمتی است که احمدی نژاد کرد یا بهتر بگویم تحریم دوره قبل. وگرنه نه موسوی نه کروبی نه رضایی نه هیچ کس دیگری دلش برای مردم نسوخته است. ما تغییر کردیم که اینها تغییر کرده اند.

http://ifile.it/dvwazbf

پس از کلیک بر روی لینک بالا، در صفحه ای که ظاهر می شود در قسمت بالای صفحه روی request download ticket  کلیک کنید. سپس download را در بالای صفحه کلیک کنید.

در این مراسم که پیش از این قرار بود در دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل برگزار شود، بیش از ۱۵۰ نفر از دانشجویان دانشگاه صنعتی بابل نیز حضور داشتند. این دانشجویان پرسش هایی را خطاب به میرحسین موسوی آماده کرده بودند که پلاکاردهایی حاوی شعارهایی نظیر “مرگ بر طالبان، چه کابل چه تهران”، “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد”، “نظارت استصوابی محکوم است”، “اصلاح قانون اساسی لازمه تحقق دموکراسی”، “آزادی مطبوعات حق مسلم ماست” و … دردست داشتند. ورود اعضای انجمن اسلامی دانشگاه نوشیروانی بابل با خواندن سرود یار دبستانی و شعارهای ” دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد” ، “محمود احمدی نژاد عامل تبعیض و فساد” ، “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد” و “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد” همراه بود.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر مراسم با خوش آمد گویی و سخنرانی دبیر انجمن اسلامی مدرسان دانشگاه مازندران آغاز شد و پس از چند خوش آمدگویی دیگر، میرحسین موسوی به ایراد سخنرانی کوتاهی پرداخت و در آن به نقد وضعیت موجود (بیش تر در زمینه اقتصادی) پرداخت.

سپس جلسه پرسش و پاسخ آغاز شد و در ابتدا دکتر زهرا کریمی عضو هیئت علمی دانشگاه مازندران و یکی از ۵۰ اقتصاددان منتقد دولت از موسوی سوالی مبنی بر این که “برنامه عملی شما برای بهبود وضعیت اقتصادی چیست؟” مطرح کرد. میرحسین موسوی در پاسخ گفت: “مدتی باید به احیای سازمانهای کنترل‌کننده اقتصادی نظیر سازمان برنامه و بودجه، شورای پول و اعتبار و… که با تصمیمات غیرعقلانی منحل شد، پرداخت و سپس با کمک اطلاعات و آمار اقتصادی این مراکز، دست به کار کارشناسی زد. سپس عنوان کرد که جزئیات طرح اقتصادی‌اش در چند هفته آینده منتشر خواهد شد.”

میرحسین در جواب پرسشی کتبی مبنی بر این که آیا در صورت انتخاب “خاتمی” را در کابینه اش جای خواهد داد؟ گفت: “خاتمی یک چهره برجسته و ممتاز داخلی و بین المللی است و در هر جایی که خود خاتمی بخواهد مخصوصا در بخش سیاست خارجی پذیرای حضور ایشان خواهیم بود.”

سپس رضا عرب دبیر انجمن اسلامی دانشگاه مازندران به ذکر مشکلات فعالان دانشجویی در چهار سال گذشته پرداخت و نظر صریح موسوی را در مورد انجمن های اسلامی دانشجویان و دانشجویان زندانی جویا شد.

رضا عرب به عنوان دبیر تشکیلات انجمن اسلامی دانشگاه مازندران در آغاز صحبت خود به دانشجویان دربند دانشگاه امیرکبیر درود فرستاد. وی در صحبت های خود به مشکلات پیش روی دانشگاهیان در راستای ایجاد فضای باز آکادمیک اشاره کرد وگفت: جناب آقای مهندس موسوی از شما خواهش می کنم به دانشجویانی که در این چهارسال مورد برخورد،تعلیق، اخراج، محرومیت از تحصیل قرار گرفتند توجه فرمایید. دانشجویانی که به جرم اصلاح طلبی و تحول خواهی از تمامی گروههای اجتماعی دیگر هزینه بیشتری در اصلاح‌طلبی و تحول‌خواهی داده‌اند. چشم‌انداز شما برای دانشجویانی که در این چهار سال، زندان را تبدیل به خانه‌ی دوم آنها کرده‌اند چیست؟ وی پس از آن با اشاره به مشاوران و تفکر دوگانه ای که بر ستاد میرحسین موسوی در زمینه مسایل آموزش عالی حاکم است، خواستار پاسخ صریح موسوی در باره‌ی آینده‌ی وزارت علوم در دوره‌ی مدیریت او کرد و حمایت دانشگاهیان از وی را منوط به رفع این دوگانگی در رفتار ستاد موسوی اعلام کرد.

موسوی در این موارد پاسخ صریح نداد و در مورد دانشجویان زندانی گفت: من زندان‌بان نیستم که در زندان را باز کنم تا کسی آزاد شود ولی می گویم به شعارم عمل خواهم کرد و شعارم “آزادی از ترس و رهایی از نیاز” است.

تعداد زیادی از جمعیت شعار دادند “موسوی صراحت، صراحت” که مورد توجه میرحسین قرار نگرفت، در این میان فرد میانسال از میان جمعیت روی صندلی رفت و فریاد زد “مرگ بر ضد ولایت فقیه” که موسوی پاسخ داد: من پایبندی خود را به ولایت فقیه اعلام می کنم و ماجراهای اخیر در مورد ادغام سازمان حج و زیارت نشان داد که چه کسانی به ولایت فقیه پایبندند.

سپس یکی از دانشجویان بسیجی دختر به داد و فریاد پرداخت و درخواست تریبون کرد که با خواهش موسوی به او تریبون داده شد. این دانشجو پرسید شما هنوز طرح روشن اقتصادی نداده‌اید ولی وعده‌ی جمع کردن گشت ارشاد را داده‌اید. ما باید به فکر غیرت خودمان هم باشیم. آیا مشکل اساسی مردم گشت‌های ارشاد است!

موسوی در پاسخ گفت: اگر تورم ۵۰ درصد بشود هیچ گشت ارشادی نمی تواند جلوی فساد را بگیرد. ریشه در جایی دیگر است و راه را اشتباه رفته‌ایم. من هنوز بر این وعده‌ام پایبندم. من می‌گویم اگر به ریشه‌ها بپردازیم، آن وقت اگر ماشینی هم به خیابان‌ها برود، دنبال اوباش می‌گردد نه این‌که خانمی را از شوهرش جدا کند. این رفتارها به ضرر کشور و اسلام است. من درحدی که در حیطه‌ی اختیارات است با گشت‌های ارشاد مخالفم و آن‌را قطعا پی‌گیری می‌کنم.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر یکی از فعالان حقوق زنان که دانشجوی کارشناسی ارشد رشته جامعه شناسی بود از موسوی درخواست کرد موضع صریح خود را درباره “کمپین یک میلیون امضا” و “پرونده رکسانا صابری” اعلام کند. اما موسوی از دادن پاسخ صریح اجتناب کرد و فقط به ذکر این موضوع پرداخت که خواهان عدم تبعیض بین زن و مرد است و با لایحه چند همسری مجلس مخالف است و با سهمیه بندی جنسیتی دانشگاه ها نیز مخالف است. موسوی در جای دیگر گفت که خواهان ایجاد فضای بازتر در فضای فرهنگی کشور من جمله بخش کتاب و سینما است.

در زمینه سیاست خارجی و رابطه با آمریکا ابراز کرد، شعار تغییر اوباما قدمی رو به جلوست و اگر گام های عملی مثبت نیز برداشته شود با آمریکا رابطه خواهیم داشت.

سپس نماینده بسیج دانشجویی دانشگاه مازندران سوالی مطرح کرد مبنی بر این که نظر شما در مورد تشکیل حکومت جهانی اسلام و کمک به جنبش‌های اسلامی در سرتاسر دنیا که از اهداف بنیانگذار انقلاب هم بود چیست؟

موسوی در پاسخ گفت: گسترش حکومت اسلام با طرح‌های عقلانی میسر است. این دانشجوی بسیج سوال دیگری مطرح کرد مبنی بر این که “شما فقط نقد دولت را می کنید آیا نکته مثبتی در این دولت نمی بینید؟” و موسوی در پاسخ گفت: صداوسیما کاملا در اختیار دولت است و نقاط قوت به انداره کافی نشان داده می‌شوند و من نمی توانم وقت محدود خودم را تلف کنم.

آخرین و پرشورترین قسمت پرسش و پاسخ مربوط به نماینده انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل بود که مطالبات دانشجویان را بیان کرد که شدیدا مورد استقبال تمامی حضار قرار گرفت.

متن کامل سخنان نماینده انجمن اسلامی دانشگاه بابل بدین شرح است:

درود بر تمامی دانسجویان زندانی که نماد مقاومت جنبش دانشجویی هستند و درود بر دانشجویان ستاره‌دار که ستاره‌هایشان مدال افتخار هر دانشجوی آزاده‌ای است. درود بر صدها دانشجوی محروم از تحصیل و درود بر شما، آقای میرحسین موسوی که با شهامت پا به عرصه انتخابات گذاشتید.

آقای میرحسین موسوی می گویند با ابهام و کلی گویی سخن می گویید، اطرافیانتان می گویند این تاکتیکی است که مورد هجمه اقتدار گرایان قرار نگیرید، آقای موسوی، احمدی نژاد نیز با همین تاکتیک و شگردهای انتخاباتی به روی کار آمد، اما آن چیزی که امروز در کشور ما وجود ندارد اعتماد میان ملت و دولت است که فریب آن تاکتیک‌های کثیف را خوردند و امروز ناامید و سرخورده چشم‌انتظار رئیس جمهور دیگر هستند.

آقای موسوی ما تجربه ۸ سال دولت اصلاحاتی را داشتیم که رئیس آن در جایی که باید می ایستاد و از حقوق ملتی که به او رای داده بود دفاع می کرد راه سازش با قدرت طلبان و سرکوب‌گران را در پیش گرفت که این سیاست مصلحت‌اندیش جز یاس و ناامیدی و منتهی شدن به دولت دیکتاتوری همچون دولت محمود احمدی نژاد ثمره‌ای نداشت.

ملت ایران در برگه های رای خود نام کسی را به عنوان رئیس جمهور می نویسد که صراحت در گفتار، صداقت در رفتار و شجاعت در دفاع از خواسته های به حق آنان را در عمل اثبات کرده باشد. ما رئیس جمهوری نمی خواهیم که مجری انتخابات ننگینی چون انتخابات مجلس هفتم باشد که در آن بیش از ۴۰۰۰ نفر رد صلاحیت شدند. ما رییس جمهوری نمی خواهیم که وقتی در انتخابات تقلب شد تنها به خدا نامه بنویسد. ما به فردی رای می دهیم که با شجاعت از آرای ملت صیانت کند.

آقای موسوی سوالات ما زیاد است. لطفا یادداشت بردارید. خواهش می کنم به همه آنها جواب دهید. امیدواریم کمبود وقت را توجیهی برای ابهام در گفتارتان نکنید چون جواب صریح، نیازی به اطناب و درازگویی ندارد.

۱- شما و ما می دانیم که به گفته آیت ا.. منتظری قائم مقام وقت رهبری بیش از ۴۸۰۰ زندانی سیاسی در سال ۶۷ در دادگاه‌های چند دقیقه‌ای محکوم به اعدام شدند. شما در آن زمان نخست‌وزیر ایران بودید. شخص سوم مملکت. مسئول دفاع از حقوق ملت. چه توضیحی درباره سکوتتان دارید؟ آیا این سکوت به معنای رضایت شما بود؟ باز هم تاکید می کنیم با صراحت پاسخ دهید.

۲- بیست سال سکوت کردید. بیست سالی که ملت در آن وقایعی همچون قتل‌های زنجیره‌ای و حادثه تلخ ۱۸ تیر را به چشم دیدند. آیا ضرورتی نداشت که شما به عنوان پیشکسوت عرصه سیاست کشور، موضعی را اتخاذ می‌کردید؟

۳- آقای موسوی قانون اساسی موجود ظرفیت هایی را برای تحقق آزادی و دموکراسی فراهم کرده است ولی از آن بیشتر ظرفیت‌های پرورش دیکتاتوری و قدرتمند شدن عده ای خاص و قلیل را دارد. آیا برای رعایت هر چه بیشتر حقوق شهروندی، حقوق بشر و تحقق آزادی و دموکراسی واقعی در کشور اعتقادی به اصلاح قانون اساسی دارید تا بیش از این شاهد سرکوب و دیکتاتوری نباشیم.

۴- امروز ملت ما حقوق مسلم زیادی دارد که توسط اقتدارگرایان نادیده گرفته می شود نظیر آزادی بیان، آزادی اندیشه، انتخابات و مطبوعات آزاد و ده ها مورد دیگر. ملت ایران حق دارد بعد از تحمل زجر و سختی سال‌ها جنگ و انقلاب و هزاران مصیبت دیگر زندگی مرفه و توام با آرامش داشته باشد. آقای میرحسین موسوی آیا شما نیز اعتقاد دارید باید همه حقوق مسلم ملت ایران قربانی دیپلماسی پرهزینه بر سر داشتن یک حق انرژی هسته ای شود؟ آیا شما هم می‌پندارید تحریم بر ملت ما و رفاه و آسایش آنها تاثیر ندارد؟

۵- آقای موسوی شما در سخنرانی‌هایتان این مژده را به مردم دادید که گشت های مخوف ارشاد را از خیابان های شهرهایمان جمع خواهید کرد و فرماندهان نیروی انتظامی در جواب شما اعلام کردند که این موضوع در حیطه اختیارات رییس جمهوری نیست و کسانی که در این باره اظهارنظر می کنند. از قانون بی‌اطلاع اند. برای تحقق این وعده خود چه پاسخی را برای ملت دارید؟

۶- و اما آخرین سوال: شما از دانشجویان زندانی حمایت کردید و ستاره دار کردن آنها را محکوم نمودید در حالی که اکثر این دانشجویان عضو طیف علامه دفتر تحکیم وحدت بودند شما سه هفته است که به درخواست ملاقات اعضای شورای مرکزی طیف علامه دفتر تحکیم وحدت پاسخی ندادید. چگونه این پارادوکس را تحلیل می کنید؟ نظر خود را به صورت شفاف و بدون ابهام در مورد طیف علامه دفتر تحکیم وحدت و ۵۲ انجمن اسلامی زیرمجموعه آن بیان کنید. آیا دولت شما این بزرگترین اتحادیه دانشجویی را به رسمیت خواهد شناخت؟

ما از شما ۶ سوال صریح و شفاف پرسیدیم و از شما ۶ جواب صریح و شفاف می خواهیم. از اینکه صحبت‌های من به درازا کشید و شما تحمل کردید تشکر می کنم.

موسوی در حالیکه از پاسخ دادن به سوال های نماینده انجمن اسلامی بابل طفره رفت، با لحنی آکنده از خشم اعلام کرد که این ۶ سوال بیش‌تر شبیه یک بیانیه است تا مطالبات.

وی گفت: “من ۲۰ سال سکوت نکردم و با بستن فله ای مطبوعات مخالفت کرده ام”. او همچنین گفت: “من صراحتا با اصلاح قانون اساسی مخالفم. من دیدم که چه کسی آن قانون اساسی را امضا کرد. من نمی گویم شما کافرید ولی این مواضع ما را به جایی درست نخواهد برد”. وی در ادامه گفت: “من کاملا به این قانون اساسی معتقدم و با آن وفادار خواهم ماند”.

از نکات قابل توجه این برنامه زمانی بود که نماینده انجمن اسلامی دانشجویان صنعتی نوشیروانی بابل مشغول پرسیدن سوال بود. در این هنگام مجری برنامه و ستاد میرحسین موسوی سعی می کردند تا میکروفون را از وی بگیرند که موفق نشدند ولی در عوض وقتی سوال نماینده انجمن درباره کشتار ۶۷ بیان می شد، صدای بلندگوها را به شدت کم کردند. نماینده انجمن اسلامی سه بار رو به میر حسین کرد و از او پرسید اجازه می دهید تا سوالاتم را ادامه دهم که هر سه بار میرحسین سرش را به پایین انداخت و حرفی نزد. این در حالی بود که میرحسین وقتی یک دانشجوی بسیجی درخواست تریبون کرده بود، گفت: “به او تریبون بدهید و بگذارید صحبتش را بکند”.

در انتهای این مراسم میرحسین موسوی به جای پاسخ دادن به سوالاتی که نماینده انجمن اسلامی صنعتی بابل مطرح کرده بود، از پاسخ‌گویی طفره رفت و در حالی که دانشجویان فریاد می زدند “میرحسین، ۶۷، جواب بده” سالن را ترک کرد.

همچنین دانشجویان چندین بار در میان حرف های نماینده انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی بابل شعار دادند “تحکیم طیف شیراز، نداریم، نداریم”.

کسانی که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت می کنند به دو بخش تقسیم می شوند:
۱- کسی که فعلا رئیس جمهور است و می خواهد هم‌چنان رئیس جمهور باقی بماند.
۲- کسانی که فعلا رئیس جمهور نیستند، اما قبلا نخست وزیری، رئیس مجلسی چیزی بوده اند و می خواهند جای رئیس جمهورِ فعلی را بگیرند. روش حضور موثر و کسب رای این دو دسته در انتخابات ریاست جمهوری متفاوت است که ما آن ها را به طور جداگانه ذکر می کنیم.

رئیس جمهوری که می خواهد دوباره انتخاب شود باید:
- سیب زمینی توزیع کند.
- در سفرهای استانی وعده ی اتمام پروژه های ناتمام در دوره ی قبل را بدهد.
- به خبرنگارانِ جراید و گزارشگران تلویزیون چک پول هدیه بدهد.
- عکس های قشنگ تری با مردم بردارد.
- شعارهای مهیج تری بدهد.
- برای آزادی زندانیان سیاسی که رسانه های بین المللی کارِ آن ها را دنبال می کنند به قاضی مرتضوی نامه بنویسد.
- برای رفع نگرانی مردم از ناامنی های فزاینده، وعده ی تبعیدِ اراذل و اوباش به معادن و کویر بدهد.
- زمینه های امداد غیبی را در وزارت کشور فراهم آورد.
- از میان هزاران کلمه سخنرانی “آقا”، کلماتی را که احساس می شود در جهت تائید خودش است بیرون بکشد و آن ها را برای تیتر شدن با فونت بسیار بزرگ به روزنامه های دولتی بسپارد.
- اعداد و ارقامِ مربوط به تورم و بیکاری را تا می تواند، حتی شده به طور موقت، پایین بیاورد.
- موشک هوا کند و ماهواره به مدار بفرستد.
- به رئیس جمهور آمریکا ندا دهد که اگر برقراری رابطه می خواهد، بهترین کس برای ایجاد رابطه هم‌اوست و اگر کس دیگری رئیس جمهور شود، رابطه بی رابطه.

نامزدی که می خواهد برای اولین بار انتخاب شود باید:
- عکس دخترخانم هایی که موی بلوند دارند و روسری شان مقدار زیادی عقب رفته و روپوش رنگ روشن و چسبان به تن کرده اند، و عکسی از آقای نامزد را بر سر دست بلند کرده اند -طوری که ساعدهایشان قابل دیدن باشد- در روزنامه ها و سایت های خودشان چاپ کنند (اگر دختران با هد بندِ “فلانی دوسِت داریم”، و آرایش غلیظ، در حال اسکیت سواری باشند، تصویر موثرتر خواهد بود. فعلا باید دید نیروی انتظامی اجازه ی این کار را به طور موقت می دهد یا خیر، بعد از این روش استفاده شود).
- دستانش را مانند سالوادور آلنده بالای سر به هم قفل کند و تکان دهد.
- در میتینگ ها، سرود ای ایران ای مرز پر گهر را پخش کند.
- موقع شمارش آرا خوابش نبرد.
- وب لاگ درست کند و از یک روحانیِ وب لاگ نویس برای فعالیت در ستادش دعوت کند.
- از میان هزاران کلمه سخنرانی “آقا”، کلماتی را که احساس می شود در جهت نفی رئیس جمهور فعلی ست بیرون بکشد و آن ها را با فونت بسیار بزرگ در روزنامه ی اصلاح طلب خودش تیتر کند.
- گذشته ها را فراموش کند.
- با همسرش به عنوان فرست لیدی آینده در تمام همایش ها شرکت کند.
- همسرش زیرِ چادرِ مشکی پیراهن گل منگلی و کاپشن جین به تن کند (چادر مشکی برای آیات عظام و روزنامه ی کیهان، و پیراهن گل منگلی و کاپشن جین برای پسران و دخترانِ جوان).
- چند هفته مانده به انتخابات، مثل کسی که یکهو از خواب پریده، متوجه شود که اشخاصی به نام سعیدی سیرجانی و عبدالحسین زرین کوب و عباس زریاب خویی وجود داشته اند که شخصی به نام حسین شریعتمداری با آبرویشان بازی کرده است. مثل کسی که در اثر ضربه ی مغزی گذشته را فراموش کرده ولی در اثر یک شوک ناگهانی همه چیز را به یاد آورده، متوجه شود که فلانی بازجو بوده و بی سواد است و باید در محضر او برای درس خواندن حاضر شود.
- گشت ارشاد را برچیند (البته در شعار).
- سرعت اینترنت خانگی را زیاد کند (این یکی هم در شعار).
- استفاده از ماهواره را آزاد کند (این هم که معلوم است در شعار).
- وعده ی آزادی مطبوعات و رسانه ها را بدهد (لازم است که بگویم این هم در شعار؟)
- به اعدامِ کسانی که موقع وقوع جنایت سن شان کم تر از ۱۸ سال بوده اعتراض کند.
- خواهان تاسیس تلویزیون غیردولتی شود.
- با ساسی مانکن ملاقات کند (اگر مشاورانِ نامزدِ مربوط، به طور ضمنی اعلام کنند که بازگشت خوانندگان لس آنجلس هم به کشورشان مانع ندارد، البته در افزایش آرا موثر خواهد بود. اگر موهای جناب مشاور دُمِ اسبی باشد قطعاً آرای بیشتری کسب خواهد شد).
- در یکی به نعل، یکی به میخ زدن تبحر یابد.

پستهایی بود که به مناسبت اتفاق خاصی نوشته بودم ولی برخی پستها را سعی کردم بدون تاریخ مصرف بنویسم. آنها را با خود آورده ام اینجا، هر چند که شاید الان به برخی از آنها اعتقادی نداشته باشم. اما بنابه اصل “مرگ مولف” به هر حال فکری است که روزگاری از ذهن بنی بشری گذشته و دیگر من مالکش نیستم.

مطالبی که فکر می کنم هنوز بشود خواند اینها هستند:

1 لزوم توجه بیشتر به بحران جنیست ( 16 مهر 86) (هنوز دوستش دارم)

2 با دوستان مروت با دشمنان مدارا (6 آبان 86) (اگر روزگاری این رژیم رفت با مخالفان چه برخوردی خواهیم داشت؛ مطلبش را هنوز قبول دارم ولی زبانش را نمی پسندم)

3 Ctrl+Alt+Del بايد گرفت… (21 آذر 86) (پست خوبی بود، در باب موانع ذهنی)

4 بوق زدن ممنون (10 آذر 86) (پست خوبی بود؛ چرا دیگران می توانند ما را کنترل کنند)

5 بت پرستی با طعم قیمه و قرمه سبزی (23 دی 86) (در نقد مراسم عاشورا که نزدیک بود سرم را ببرند!، قدری زبانش تند بود)

6 انتخابات از ایران تا آمریکا و از شرکت تا تحریم (29 بهمن 86) (انتخابات مجلس قبلی که نظرم بر تحریم بود)

7 حکومت به شیوه خود سازماندهی (16 اسفند 86) (این را واقعا دوست دارم، در باب اینکه چرا آزادی و دموکراسی خوب است، ولی با نگرش سیستمی)

8 مالکیت ممنوع (13 شهریور 87) (این را هم خیلی دوست دارم. در باب اینکه نمی شود دیگران را کنترل کرد.)

9 عدالت (21 مهر 87) (هیچ کس نفهمید منظورم چی هست. در باب اینکه عدالت به معنی مطلق کلمه یا ناممکن است و یا حداقل خیلی سخت است تعریفش)

10 بحث در باب دین 1 (23 فروردین 88) (مقایسه اسلام و مورمنیسم)

11 بحث در باب دین 2 (28 فرودین 88) (پاسخ کامنتها)

12 تقصیر ماست یا تقصیر آخوندها (31 فروردین 88) (اصلا حالم خوش نبود و خیلی عصبی بودم وقتی می نوشتم ولی دوستش دارم، در باب حقوق زنان در قرآن)

13 چرا دین باور پذیر است؟ (2 اردیبهشت 88) (دوستش دارم)

14 از سیگار کشیدن تا … (8 اردیبهشت 88) (مقایسه اعتقاد به سیگار و اعتیاد به عقاید)

15 چرا می نویسم و چرا اینگونه می نویسم (11 اردیبهشت 88)

16 یوفو شناسی اسلامی (16 اردیبهشت 88) (قدری طنز در باب دین)

17 ای طالبان آهسته ران (24 اردیبهشت 88) (حقوق زنان در اسلام)

18 شیمی درمانی یا مرگ تدریجی (29 اردیبهشت 88) (در باب انتخابات)

از شماره 10 تا 18، تقریبا جدید هستند و عمدتا در باب دین. همچنین خوش حال می شوم که نظرات شما را در مورد پستهای قدیمی بدانم.

در هر حال به خانه جدید ما خوش آمدید